Einn sólarhringur, rúmlega

"Hmm, netið dottið út," hugsaði ég og rölti fram í eldhús, kveikti undir vatninu og starði sljóum og valkvíðnum augum á átta tegundir af te-i. Skreið inn í stofu aftur og reyndi aftur að fara á netið, en ekkert gekk. Prófaði að slökkva á ráternum og kveikja aftur, slökkva á tölvunni og kveikja á henni aftur. Jú ég gat farið á moggann og póstinn, en ekki á msn, gúgúl, blogg og allt sem er útlenskt, meira og minna. Með bókina mína í hendinni lufsaðist ég í háttinn og hugsaði að ég væri hvort eð er að fara að vinna daginn eftir og tölvuleysið myndi ekki drepa mig þangað til.
Daginn eftir var hins vegar sama viðkvæðið í vinnunni, íslenskt já takk en ekkert samband við hinn stóra heim.
Spæjarinn ég tók að rannsaka þetta dularfulla má og komst að þessu.
Tvær til þrjár vikur! Ég var viss um að ég myndi ekki lifa það af.
En svo kom í ljós að þetta var svona eins og þegar maður gleymir símanum sínum og panikkar fyrst því að maður heldur að maður sé svo merkilegur (maðurinn verandi ég að sjálfsögðu) en venst því og finnst á endanum þægilegt að vera utan seilingar, ekki í meira sambandi við umheiminn en maður sjálfur kýs.

Meðan netið var úti:
Losnaði ég við að þurfa á minn þráhyggna hátt að skoða fimmtán síður einu sinni á klukkutíma ANNARS SPRINGUR HEIMURINN!

Gat ég hætt að argantúast yfir samskiptum við manneskju sem ég varla þekki í raunheimi en er einhverra hluta vegna í sambandi við í tölvuheiminum.

Gat ég farið á ærilegt bókafyllerí, orðið gegnsósa af sögum og þarafleiðandi í ennþá minna í sambandi við raunveruleikann.

Gat ég lesið fréttablaðið í gegn án þess að gá á hálfrar mínútu fresti hvort að einhver væri kominn inn á msn.

Fattaði ég að ég er netfíkill.

En eins og rafmagnsleysi sem er kósí fyrst en alltaf svolítill léttir þegar rafmagnið kemur aftur var ég glöð þegar netið snéri aftur. Samt ætla ég, einn dag í einu, að hætta að vera háð netinu. Jú, ég get það.