kyn(gervis)usli

Skilgreiningafasismi

Ég er:

stelpa
rauðhærð
lesbía
vatnsberi (og stundum rassberi)
bókmenntafræðinemi
hundur (í kíverska tímatalinu)
Vesturbæingur
172-3 cm
Íslendingur
ókristin
hvít
vinkona
systir
guðmóðir
dóttir
frænka
mágkona
svilkona
samnemandi
meðvirk
ekki meðvirk
kona
neytandi
stjórnarmeðlimur
kennarasleikja
svöng
sybbin

"En hvað er það að vera skotinn í karlmanni hjá því sem er að verða skotin[] í meyju? Ekkert segir náttúruvit mitt mjer"

Börnin mín góð

Í dag ætla ég að deila með lesendum mínum helgasta leyndardóm, þ.e. nöfnunum á börnunum mínum:

Hillaríus

Melankólía

Nábjörg (Tinna á víst..úps)

Dista Mist

Sigurrur

Gummundur

Lofthæna Dúa

Jón Jón

Lukka

Snekkja

Hrolllaugur

Orri Þorri Snorri

Hegning

Hnökk Gná

Línus Gauti

...ég geri mér samt grein fyrir því að líffræðilega gæti þetta orðið svolítið strembið, ég meina það er ekkert djók að fæða á annan tug barna. Gæti líka rústað framavonum mínum. Þannig að kannski verð ég bara skrítna konan sem býr ein í blokk (god forbid, blokkarofnæmi dauðans) með fimmtán köttum. Kannski.

"It was the Butler who did it.."

Ég á í mjög stormasömu sambandi við eina konu um þessar mundir.
Ó Judith, hvers vegna getum við ekki bara verið vinir?

Skemmda kynslóðin

Ég var ekki einu sinni með iPodinn á fullu blasti en samt fann ég smá til þegar trommurnar komu inn í lagið. Á vasadiskóinu mínu á síðustu öld var þetta ekki möguleiki, það var ekki hægt að veita sjálfum sér varanlegan heyrnarskaða, en það er víst það sem er að gerast núna. Allt fólkið með hvítu heyrnartólin? Heyrnarlaust eftir tíu ár.
Það er líka gaman að hugsa út í að maður er er ekki eingöngu að grilla heilann í sér þegar maður talar í gemsa heldur er maður stöðugt umvafinn þessum bylgjum frá annara manna símum, ef að maður býr í þéttbýli. Talandi um bylgur, kannski er það satt og kannski ekki en örbylgjaður matur á víst að vera slæmur og gefa manni krabbamein. Úps.
Mig hlakkar samt rosalega til að útskýra ljósabekki fyrir barnabörnunum mínum:
“ókei, þið vissuð að þetta ylli krabbameini?”
“Jamm”
“en þið fóruð samt og steiktuð ykkur? Jafnvel börn?”
“uhu já...”
Nútíminn og tæknin...Yndislegt

Samviskubit

Þegar ég var lítil var ég með krónískt samviskubit. Veit ekki hvort að ég var bara skrítinn krakki eða hvort að allir krakkar taki hlutina svona persónulega þar sem þeir eru ekki með jafn þykkan skráp og fullorðnir.
Ég gerði sjálfa mig persónulega ábyrga fyrir gatinu á ósonlaginu þar sem ég hafði einhvern tímann notað hársprey og fékk samviskubit í hvert sinn sem ég teiknaði mynd því þannig eyðilagði ég regnskógana. Sunnudagaskólinn kenndi mér að við (mannkynið) værum vond því að við hefðum ekki þekkt frelsara vorn og pínt hann og krossfest.
Mig langaði til að trúa á íslensku jólasveinana, en amríski var bara einhvern veginn miklu meira heillandi (hann hefur líklegast verið með betra PR fólk) og með því að trúa á fitubolluna í rauða gallanum var ég að svíkja þjóð mína og menningu hennar.
Sælgæti var eitur þannig að hver nammimoli bar með sér beiskan aukakeim óttans við tannskemmdir og fitnun. Bara latir feitir krakkar sátu inni og horfðu á sjónvarpið þannig að það var önnur beiskjublandin gleði (enda held ég að ég hafi horft á sjónvarp þrisvar sinnum á aldrinum 0-12 ára).
Með því að eiga ekki svartan vin varð ég átómatískt ein af hvítu kúgurunum og sá í rauninni ekki mun á mér (sex ára krakki í skræpóttri peysu og með tíkó) og þrælahaldara í Suðurríkjum Bandaríkjanna á 19. öld (líklega ekki í skræpóttri peysu með tíkó, þó að ég þori ekki að fyllyrða). Á sama hátt var ég með samviskubit yfir helförinni, sú röksemdafærsla virkar svona: þar sem ég var ekki gyðingur var ég ábyrg fyrir henni.
Eins gott að uppalendur mínir notuðu ekki “svöngu börnin í Afríku” aðferðina til að láta mig klára matinn, þá hefði ég haft barnaþjóðarmorð á samviskunni.
Ég er aðeins vandlátari á hvað ég orka að vera með móral yfir núna. Ég get ekki hent gosflöskum því að þær á að fara með í endurvinnslu. Um daginn henti ég samt fullt af dagblöðum í köldu blóði. Yfirleitt þá snúast innri átökin mín núna um að fá að vera bitur og kaldhæðin á póstmódernískan hátt, að segja bara “þúst vottever, ég er of kúl til að nenna að pæla í þessu” á móti viljanum og lönguninni til að gera hið persónulega pólitískt, svona fyrst ég fæddist nú einu sinni kona (en hvað er kona?) og er lesbía.
Ég býst við því að ég sé að reyna að segja: Maður velur sér sínar baráttur, engum er hollt að vera með samviskubit fyrir heiminn allan en ef að allir leggja sig örlítið fram þá getum við breytt heiminum til hins betra.

Mánudagsblogg dauðans

Bara nokkrir púnktar sem ég vil koma inn á:

- Do you know why 5 and 6 are afraid of seven?

- hehehe svifíkornar

- In the getto

- All those beautiful boys

- retarded panda

- Aldrei aftur sófi

- Ég er svo fudluuur!

- alltaf gaman að koma í sundlaugina, hún sker sig svolítið úr

- Góðir farþegar, velkomnir til agureyris