Árið er að verða búið

Og hér er lagið sem ég er með á heilanum:

I used to visit all the very gay places
Those come-what-may places
Where one relaxes on the axis of the wheel of life
To get the feel of life from jazz and cocktails

The girls I knew had sad and sullen gray faces
With distingue traces that used to be there
You could see where they'd been washed away
By too many through the day, twelve o'clock tales

Then you came along with your siren song
To tempt me to madness
I thought for awhile that your poignant smile
Was tinged with the sadness of a great love for me
Ah yes, I was wrong
Again, I was wrong

Life is lonely again and only last year
Everything seemed so sure
Now life is awful again
A trough full of hearts could only be a bore

A week in Paris could ease the bite of it
All I care is to smile in spite of it

I'll forget you, I will while yet you are still
Burning inside my brain romance is mush
Stifling those who strive

So I'll live a lush life in some small dive
And there I'll be
While I rot with the rest of those
Whose lives are lonely too

ókei, ljúkum þessu drasli af.

Arg!

"Í ár ákvað ég að ljúka jólainnkaupunum snemma þannig að ég fór í Europris og keypti kynjuðustu jólagjafir í heimi."
Geturðu talað hærra, ég heyri ekki í þér þarna úr sjötta áratugnum.

Einn sólarhringur, rúmlega

"Hmm, netið dottið út," hugsaði ég og rölti fram í eldhús, kveikti undir vatninu og starði sljóum og valkvíðnum augum á átta tegundir af te-i. Skreið inn í stofu aftur og reyndi aftur að fara á netið, en ekkert gekk. Prófaði að slökkva á ráternum og kveikja aftur, slökkva á tölvunni og kveikja á henni aftur. Jú ég gat farið á moggann og póstinn, en ekki á msn, gúgúl, blogg og allt sem er útlenskt, meira og minna. Með bókina mína í hendinni lufsaðist ég í háttinn og hugsaði að ég væri hvort eð er að fara að vinna daginn eftir og tölvuleysið myndi ekki drepa mig þangað til.
Daginn eftir var hins vegar sama viðkvæðið í vinnunni, íslenskt já takk en ekkert samband við hinn stóra heim.
Spæjarinn ég tók að rannsaka þetta dularfulla má og komst að þessu.
Tvær til þrjár vikur! Ég var viss um að ég myndi ekki lifa það af.
En svo kom í ljós að þetta var svona eins og þegar maður gleymir símanum sínum og panikkar fyrst því að maður heldur að maður sé svo merkilegur (maðurinn verandi ég að sjálfsögðu) en venst því og finnst á endanum þægilegt að vera utan seilingar, ekki í meira sambandi við umheiminn en maður sjálfur kýs.

Meðan netið var úti:
Losnaði ég við að þurfa á minn þráhyggna hátt að skoða fimmtán síður einu sinni á klukkutíma ANNARS SPRINGUR HEIMURINN!

Gat ég hætt að argantúast yfir samskiptum við manneskju sem ég varla þekki í raunheimi en er einhverra hluta vegna í sambandi við í tölvuheiminum.

Gat ég farið á ærilegt bókafyllerí, orðið gegnsósa af sögum og þarafleiðandi í ennþá minna í sambandi við raunveruleikann.

Gat ég lesið fréttablaðið í gegn án þess að gá á hálfrar mínútu fresti hvort að einhver væri kominn inn á msn.

Fattaði ég að ég er netfíkill.

En eins og rafmagnsleysi sem er kósí fyrst en alltaf svolítill léttir þegar rafmagnið kemur aftur var ég glöð þegar netið snéri aftur. Samt ætla ég, einn dag í einu, að hætta að vera háð netinu. Jú, ég get það.

Eh...?

"Hægt er að aðhyllast hugmyndafræði lesbía án þess að vera lesbía kynferðislega."
(Nýi kvennafræðarinn: handbók fyrir konur á öllum aldri, Álfheiður Ingadóttir ... [o.fl.] þýddu, staðfærðu og endursömdu. Reykjavík : Mál og menning, 1981, bls. 221

...and so it goes

Mandarínur og skreytingar á Laugaveginum, laufabrauðsbakstur og á hverju ári dæsir einhver: við erum bara orðin svo MÖRG en litla fólkið verður stórt og eignast sjálft lítið fólk, jólakort streyma inn um lúguna og einstaka er stílað á heimasætuna, föndur og piparkökubakstur og hinar smákökurnar sem skipta ekki máli því piparkökurnar eru bestar, í skólanum búnar til jólasveinahúfur úr rauðum kreppappír í sex ára bekk sjö ára bekk og öllum bekkjunum en þykja ekki kúl í tólf ára bekk því þá er fólk orðið fullorðið (en finnst samt gaman að dansa í kringum jólatréið í íþróttahúsinu), afmæli í Hákoti, menntaskólapæjur eignast kærasta og kærustur, flytja að heiman, verða mömmur, trúlofaðast, flytja til útlanda og aftur heim, og gefa alltaf leynijólagjöf, segðu mér hvern þú dróst nei annars ég vil ekki vita, skreyta húsið á Þorláksmessu en tréið á aðfangadag, koma hundrað ára gömlu seríunni í lag, keyra út pakka, lakkskór og hvítir sporsokkar upp að hnjám, kveikja á kertunum í gyðingastjakanum, rjúpan er vond en meðlætið gott og aldrei fær bróðirinn möndluna, machintosh konfekt, pakkar og pakkar og


búið.





Enginn getur leikið því allir eru í jólaboðum. Dagarnir líða sírópshægt.

Að elska, hata og sakna

Eins og svo milljón sinnum áður er ég að hugsa um svolítið sem gerðist fyrir löngu. Kannski ekki langa löngu, meira svona fyrir mánuði síðan.
Það er ekki óalgengt fyrir mig að vera með hálfan hugann í fortíðinni og hinn helmingurinn af huganum sokkinn í framtíðardrauma eða áhyggjur. Þriðji helmingurinn er svo upptekinn við að búa til sögur til að skemmta mér, þannig að ég er ekki viðstödd raunveruleikann, hérann og núið, nema að mjög litlu leyti.

En à la vega.
Fyrir svolitlu síðan var ég, glöð og reif, í vinnunni minni; viðburðalítill dagur með einstaka heimsókn námsfúsra vina og kunningja.
Allt í einu sé ég hana litla og sívalningslag í kápunni sinni stika á móti mér eins og þrumuský í framan, og án nokurra málalenginga hellti hún sér yfir mig, öskuill.
Í fyrsta lagi byrjaði hún á öfugum enda þannig að ástæða reiði hennar var vægast sagt óskýr, í öðru lagi var þetta ekkert sem gat hugsanlega verið mér að kenna, og í þriðja lagi kom í ljós að þetta var engum starfsmanni að kenna heldur henni sjálfri. Þegar hún svo stikaði í burtu (ég vil meina að ég hafi séð glitta í hófa og horn) eftir að hafa næstum því grætt mig* varð ég, eins og maður segir á góðri íslensku, hel pissed. Upp í hugann á mér ultu öll þau orð sem ég hef forðast að nota í lengri tíma, öll þessi ljótu kvenniðurlægjandi orð. Ég tvinnaði þau saman í eina allsherjarformælingu: Helvítisdjöfulsinsanskotans m***u-h**u-b***u-t***u-t*k !!!
Ólgandi af réttlátri reiði var ekki nóg að hugsa "sumt fólk..." eða jafnvel muldra "bjánakona".
Nei, ég greip til ljótustu orðanna sem ég kann, til að hefna mín á einhvern hátt. Orð hafa mátt, og formælingar þess vegna líka.

Þrátt fyrir (óvænt og allsekki foreldrum mínum að kenna) kristið uppeldi get ég vel sagt fokk í kirkju án þess að missa svefn, því á þessum tíu-fimmtán árum síðan ég hætti að trúa hef ég náð að afhelga kirkjur í huganum mínum. Ekki þannig að ég fari gagngert þangað inn til að bölva og ragna eins og versti sjóræningi, en einstaka "fokksjitt hvað þetta er fallegt" hefur sloppið út úr mér í kirkju.
Hins vegar segi ég aldrei: Ég hata þig. Ekki einu sinni í góðu gríni, því þetta orð er of sterkt fyrir mér. Að hata er líka spegilmynd þess að elska, sem er annað sterkt orð sem að ég kannski forðast ekki að nota eins og hata, en gæti aldrei slengt því um eins og ameríkaninn, "luv u!". Orð geta gengisfallið, að elska yrði þá þreytt og þvælt eins og stakur vettlingur í óskilamunum.
Á sama hátt og orð geta gengisfallið er hægt að taka bitið úr orðum, eigna sér ljót orð og segja: "jú þú ert skrímsli, en nú ertu skrímslið mitt og getur þess vegna ekki bitið neinn." Þetta á við um orð eins og fag, dyke og queer sem samkynhneigðir tóku sér, þessu stóðu femínistarnir frammi fyrir þegar þeir stofnuðu Femínistafélagið. Áttu þeir að beygja sig undir ríkjandi orðræðu sem hlóð orðið neikvæðum merkingaraukum eða taka sér valdið til að breyta orðinu í sínar hendur?
En sömu lög gilda ekki fyrir öll orð og alla menn.
Einu sinni var ég í ákveðnum framhaldsskóla að kynna samkynhneigð (Gay! is it the lifestyle for you?). Einn nemandanna spurði okkur fjögur í hvaða menntaskóla við værum eða hefðum verið, og í ljós kom að við vorum/höfðum öll verið í MH. Þá datt út úr mér:"jah MH er greinilega útungunarstöð fyrir kynvillinga!" en um leið og ég hafði sleppt orðinu var mér litið yfir felmtruð andlitin og bætti snögglega við "ég má segja svona því ég er einn af þeim. Þið megið það ekki!". Í mínu daglega lífi nota ég nefnilega kynvillingur, finnst það jafnvel krúttlegt. En hvað gerist þegar vinir mínir sem tala um kynvillinga við mig fara út í hinn stóra heim og nota orðið þar?
Að sakna er það þriðja í hinni heilögu orðaþrenningu. Ólíkt hinum tveimur nota ég þetta orð óspart, en ég myndi aldrei aldrei aldrei segja það ef ég saknaði ekki í raun.









*ókei ekkert næstum því. En ekkert mikið

see, food.

Það var sjávarréttarísottó í matinn í vinnunni og þá flugu mér í hug línur úr ljóðinu Hlaupastelpan eftir Kristínu Ómars:

"Munnur minn er kræklingur
Skaut mitt á bragðið eins og rækja
Brjóstin hvít og mjúk
eins og gellur"

-Í húsinu okkar er þoka (1987)-

Rísottóið bragðaðist alveg hreint ágætlega.

Með jólalögum skal land byggja

Ég hlusta ekki mikið á útvarp, en um daginn var ég á bíl í nokkra daga. Eins og vant er hlustaði ég á útvarpið í bílnum. Nú veit ég ekki hvort að það er langt síðan þeir byrjuðu að spila jólalög, en þau voru það eina sem ég heyrði.
Í fyrsta lagi á ég erfitt með að höndla stóran skammt af jólalögum svona snemma á aðventunni, þegar ég er ekki búin mynda þol gegn þeim; í öðru lagi er eins og útvarpsyfirvöld finni sig knúin að spila öll skrattans lög sem nokkurn tímann hafa komið út og skilgreint sig sem jólalög. Og þau eru sko ekki öll góð, ó nei!
Ef að ég væri tónlistarkona myndi ég að minnsta kosti vera nógu klók til að æla út úr mér einum jólaviðbjóð, bara svona til að fá smá stefgjöld.
Þar sem maginn í mér snérist hring eftir hring af bjánahrolli varð mér
hugsað til minna jólalaga, lögin sem ég hlusta á meðan ég borða
mandarínur, piparkökur og jólastafi. Sem ég búgía við meðan ég skreyti um
miðja nótt. Sem ég kemst í jólaskap af.

Holidays are coming
Sungið í dúett með der Bruder, verður að vera sungið með brjálæðisglampa í
augum og röddin blandin manískum ótta:
"Holidays are coming! Holidays are coming! 'Tis the season, Watch out!!!
Look around!!! Coca cola is coming to town
TRA LA LA LA LA LA LA LA!!!!!!!!!!!
Tis the season it's always the real thing (always coca cola)"

Grandma got run over by a raindeer.
Það er ekki hægt að undirstrika nógu rækilega hversu hættuleg hreindýr eru.
"When we found her Christmas morning,
at the scene of the attack,
she had hoof-prints on her forehead,
and incriminating Claus marks on her back."

Fairy tale of New York
Hvernig er ekki hægt að elska últra fallegt jólalag þar sem er sungið:
"You're a bum, You're a punk, You're an old slut on junk,
lying there almost dead on a drip in that bed.
You scumbag, You maggot, You cheap lousy faggot,
Happy Christmas your arse, I pray God it's our last."


Mary's Boychild
Boney M.
Nú þekki ég persónulega Boney M hatara, en þetta lag minnir mig alltaf á þá tíma sem að ég gekk í skræpóttum peysum, með tíkó, og komst upp með að föndra jólagjafir úr trölladegi. Svo spillir myndbandið ekki fyrir, þrjár konur í hvítum kápum og einn mjór kall í sóðalega þröngum hvítum buxum og með stærsta afró í heimi.

Christmas with the devil.
Spinal tap.
Því að stundum þarf maður að rokka, já líka um jólin.
"The elves are dressed in leather and the angels are in chains, Christmas
with the devil" (oooog luftgítar)

Ti amo (ég elska þig)
Lena Ka og Umberto Tozzi.
Hálffranskt hálfítalskt, tók ástfóstri við þetta lag jólin sem ég var í Frakklandi, en það er samt tæknilega ekki jólalag, ekki fyrir öðrum en mér. En ofboðslega fallegt.

Mín jól.
Jólaplata Hraun 2005.
Lagið sem ég hlustaði á frá því ég fékk diskinn í hendurnar á aðfangadag þangað til á þrettándanum en eftir það er bannað að hlusta á jólalög.

Stop the Cavalry
Jona Lewie.
Já það er erfitt að vera í stríði, sérstaklega um jólin þegar stúlkan manns bíður heima, og þá spyr maður: "Herra Churchill, geturðu ekki stöðvað riddaraliðið?"

Christmas song
The Chipmunks (Simon, Theodore og Alvin).
Ókei, þetta eru íkornar sem syngja með helíumrödd. En afhverju var mér bannað af familíunni á fjórða degi að spila þetta á repeat?

Santa baby
Madonna.
Af því það er eitthvað svo óþægt.

Mele Kalikimaka
Bing Crosby
Mele kalikimaka þýðir gleðileg jól á havaísku. Mig dreymir um að halda einhvern tímann jól á Havai. Svo er þetta lag líka í bestu jólamyndinni, National Lampoon's Christmas Vacation.

It´s beginning to look a lot like Christmas
Johnny Mathis
Af því að einhvern daginn mun ég skauta um hjá Rockefeller Center jólatrénu, með flaksandi trefil, rjóðar kinnar og ástfangin. Einhver svona næntísfiftís stemming í því, og þetta lag er í Home Alone 2-Lost in New York, annarri góðri jólamynd (þrátt fyrir að vera sequel).


Öll tónlistin úr South Park jólaþættinum.
Howdy ho! Hr. Hanky Jólakúkurinn, Cartman að stynja Ó helga nótt, Hr. Garrison með mest ópólitískt rétt jólalag í heimi og Kyle að syngja um það hvað það sé erfitt að vera gyðingur um jólin. Which brings us to:

The Hanukkah Song
Adam Sandler
Syngur um að ljósahátíðin sé nú líka nokkuð kúl.

River
Robert Downey Jr.
Yndislegt, melankólískt lag sungið af framtíðar eiginmanni mínum (ég má það víst! kynhneigð er fljótandi eða eitthvað svoleiðis).
"But it don't snow here
It stays pretty green
I'm going to make a lot of money
Then I'm going to quit this crazy scene
Oh I wish I had a river
I could skate away on."

Do they know it's Christmas?
Band aid
Lag sem var gefið út árið 1984 til hjálpar Eíópíubúum sem áttu um sárt að binda vegna hungursneyðar. Með poppelítu níunda áratugarins, þar á meðal Bananarama, Bob Geldof, Culture Club, David Bowie, Duran Duran, Eurythmics, Frankie Goes to Hollywood, Human League, Kool and the Gang, Paul McCartney, Phil Collins, Spandau Ballet, Sting, U2, Wham!
Og svo af því ég er viðbjóðslega væmin og grenja auðveldlega:
"There's a world outside your window
And it's a world of dread and fear
Where the only water flowing
Is the bitter sting of tears
And the Christmas bells that ring
There are the clanging chimes of doom
Well tonight thank God it's them instead of you"
Snökti snökt og við erum svo lánsöm 'n shit.

Drummer boy
Með hverjum sem er, nokkurn veginn.

Haukur Mortens.
Öll jólalögin. Hann minnir mig á öll afmæli B. Hakama í Hákoti, frá sex og upp í tuttugu og eitthvað ára, þar sem alltaf var gengið í kringum skorsteininn við göngum við í kringum einiberjarunn og fleiri klassíkera. Og lítil kassetta með honum (plús nóakonfekt og malt og appelsín) gerði frönsku jólin mín og Núrgis smá íslensk.


Sjáumst aftur
Páll Óskar. Enn á ný, kannski ekki jólalag en svooo fallegt:
"Ég var einn og yfirgefinn,
leið hvorki vel né illa
leið eins og lífið væri tómt
svo komst þú eins og engill
hingað til mín
og kenndir mér að öðlast skarpari sýn
sú kemur tíð er varir okkar mætast
einmanaleikann sigrað ég hef
nú veit ég hvað ástin er."
Kertaljós, piparkökur og fólk sem manni þykir vænt um.


Og lengri verður listinn ekki í bili, en ég finn lögin sem ég er að gleyma
kitla mig aftast í heilanum.

Aha!

"When Lacan came along, for instance, and said that the subject is produced on the condition of forclosure, he meant, quite clearly, that there would always be a lack of self-understanding for any subject; that there would be no way to recover one's origins or to understand oneself fully..."

La confession

Lagið sem ég hef hlustað á á minn þráhyggna hátt undanfarna daga.

Je n’ai pas peur
De dire que je t’ai trahi
Par pure paresse
Par pure mélancolie
Qu’entre toi
Et le diable
J’ai choisi le plus
Confortable
Mais tout cela
N’est pas pourquoi
Je me sens coupable
Mon cher ami

Je n’ai pas peur de dire
Que tu me fais peur
Avec ton espoir
Et ton grand sens
De l’honneur
Tu me donnes envie
De tout détruire
De t’arracher
Le beau sourire
Et même ça
N’est pas pourquoi
Je me sens coupable
C’est ça le pire

Je me sens coupable
Parce que j’ai l’habitude
C’est la seule chose
Que je peux faire
Avec une certaine
Certitude
C’est rassurant
De penser
Que je suis sûre
De ne pas me tromper
Quand il s’agit
De la question
De ma grande culpabilité

Je n’ai pas peur
De dire que j’ai triché
J’ai mis le plus pur
De mes pensées
Sur le marché
J’ai envie de laisser tomber
Toute cette idée
De « vérité »
Je garderais
Pour me guider
Plaisir et culpabilité

í hlírabol, langermabol, peysu og lopapeysu lá ég undir flísteppi, ullarteppi og dúnsæng og skalf þannig að rúmið hristist allt. Varirnar bláar og ég var hrædd um að tennurnar myndu brotna því að þær glömruðu svo mikið. Foreldrarnir í útlöndum, Slaugurinn í Edinborg - Ég leit á kisu og sagði: "þú verður eina vitnið að dauða mínum". Hún svaraði: "mjá" og skallaði mig. En svo dó ég ekki.

Enn frá Edinborg

A Close:

Narrow, pedestrian lane found in urban areas which usually run between or behind buildings. In older cities and towns in Europe, alleys are often what is left of a medieval street network.