Dagur 10

Helgin fór í kvef, aumingjaskap og skróp á Tegan og Söru tónleika. Mestum tíma varði ég undir tveimur sængum, drekkandi te, mókandi yfir Simpsons og borðandi nammi. Já, nammi gerir mann feitan, en ég segi eins og Tyra: Kiss my fat ass.



Ég horfði líka á fyrsta þáttinn af The Return of Jezabel James. Í haust uppgötvaði ég Gilmore Girls, varð hella húkkt og horfði á allar sjö seríurnar, og þess vegna hugsaði ég mér gott til glóðarinnar þar sem sama manneskjan stendur bakvið þessa þætti. Þar að auki leika Parker Posey og Lauren Ambrose aðalhlutverkin. Posey rokkar í Christopher Guest myndunum og ég var klikkað skotin í Ambrose í Six Feet Under. Kannski hafði ég of miklar væntingar, þátturinn var ömurlegur. Dósahláturinn kæfði allt sem hefði getað verið fyndið og hvorki Parker né Ambrose voru að gera sig,
Vegna þess að ég var haldin - eins og mamma sagði þegar ég skæpti heim - hinum hræðilega sjúkdómi kvefi, skrifaði ég ekkert um helgina. Ekki fyrr en á sunnudagskvöld en þá upplifði ég líka allt í einu svona "aha", ljósapera fyrir ofan hausinn augnablik. Mig grunar að hnerrakastið hafi losað um einhverja stíflu í hausnum á mér.
Það gerir ritgerðarskrif auðveldari ef að maður fattar um hvað maður er að skrifa. Í dag henti ég upp efnisyfirliti með tólf köflum og undirköflum, og hafði þá loksins kjark til að hafa samband við leiðbeinandann minn. Ég þarf að tala við hana til að vita hvenær lokaskil og vörn eru, og þá veit ég betur hvenær ég get farið heim, og þá get ég farið að hugsa út í sumarvinnu.
Vonandi kemur andinn yfir mig á morgun og ég skrifa eins og mófó.